I only wanted to have fun, Leaing to fly, leaing to run

گفت که با همین نیم ساعت اول حرف زدن اختلال شخصیت خفیفی را در من تشخیص داده که شاید در حد اختلال نباشد و بیشتر به صفت شبیه باشد. گفت که کتاب را بخوانم و خودم اختلال خودم را در کتاب تشخیص بدهم. سراغ کتاب که رفتم دیدم همان موقع که دکتر فرود گفته بود بخوانمش انگار خوانده بودم کتاب را و درست کنار پاراگرافی مربوط به بخش اختلال مرزی نوشته بودم "خودم؟"

جلسهی بعد به دکتر گفتم که من در خودم رگههایی از این اختلال را تشخیص دادم و آیا این با تشخیص شما یکیست؟ گفت یکیست.

اختلال شخصیت مرزی یا borderline را اولین بار از زبان معشوقی که به خاطرش دوازده سال پیش همین روزها شروع به نوشتن وبلاگ کردم، شنیدم. مادرش روانپزشک بود و از این حرف ها زیاد میزد و خودش هم معتقد به کار روانپزشکها نبود. آن روزها نمیدانستم که این چیزی که میگوید مثل جانوری در من زندگی میکند.

دکتر این را گفت ولی نمیدانم چرا از دیشب تازه تازه در خودم دیدمش. شاید چون در وسط این کنار رفتن پرده ها شروع کردم به بیشتر خواندن و کاویدنش. هر چند که دکتر ازم خواسته بود چیزی را گوگل نکنم. ولی من دیدم در تمام این سال ها انگار جانوری باشد که دست و پا و زبان و چشمهایش از من بیرون زده و جای من زندگی کرده یا بهتر بگویم زندگی نکرده. دیشب یا بد خوابیدم یا بیدار بودم و زل زده بودم به تاریکی...

یک چیزهایی دارد در من یک به یک منفجر میشود. خوب هم هست. امروز صبح که بیدار شدم از تمام روزهای زندگی خودم را شفافتر میدیدم. حالا جواب خیلی چرا هایم را کمابیش میدانم. گفته بودم که ابهام من را میکشد. حالا دارم انگار به جای یک فضای مه گرفته و ابری به یک آسمان آبی ولی با سوز وحشتناک نگاه میکنم. باید جایی، راهی پیدا کنم که خودم را گرم کنم. و خب برای این کار هم فکر میکنم که دکتر میتواند کمکم کند و شاید بر خلاف فروغ "من سردم است و انگار یک روزی، یک وقتی خودم را گرم خواهم کرد".

* جمعهی یک ماه پیش، یک بیستم دی ماهی، در ساختمانهای A.S.P، توی یک کافه، رو به روی یک مرد خسته، من شروع کردم به ترک خوردن...

سماع گوش من نامت سماع هوش من جامت ... عمارت کن مرا آخر که ویرانم به جان تو...