موات از ایجا دور بَشُم...

شدهام مثل آدمی که توی دریا افتاده و شنا بلد نیست. هی میروم زیر آب و بالا میآیم. خوبم و بدم، شادم و غمگینم... ولی نا امید نیستم. چیزی که اذیتم میکند این است که انگار با فیلتر جدیدی همهی خاطرات گذشته را مرور میکنم. همهی موقعیتها و آدمها و چیزهایی که از دست دادهام. خب میدانم که نباید به گذشته فکر کنم. اما یک خاطراتی پر رنگتر از آن هستند که نبینمشان.

حالا بیشترین چیزی که احتیاج دارم یک عقبنشینی کامل از همه چیز است. یک چیزی مثل گم شدن. و برای این اراده و نیروی زیادی باید خرج کنم. آنطور که هیچوقت تا به حال نکردهام.

سماع گوش من نامت سماع هوش من جامت ... عمارت کن مرا آخر که ویرانم به جان تو...