ناگهان عشق، آفتاب وار، نقاب برافکند...

من برگشتم. نوشتن تو وبلاگ یادم رفته ولی هنوز همون فریدای دیوونه م. بای این تفاوت که دیگه سه نقطه بین نوشته هام نمی گذارم و اینکه برخلاف سال های گذشته پی درمان دیوانگی هام هم نیستم. برعکس دارم بهشون رسیدگی می کنم بلکه پر و بال بگیرن.

خوبی 95 این بود که آخرش با خاک یکسان شده بودم که هیچ، چند سانتی هم در خاک فرو رفته بودم. به هر حال همون فرو رفتن رو ادامه دادم تا پایین تر و پایین تر و آخرای عید کم کم جوونه زدم و سربلند کردم.

امسال هیچ تغییری قرار نیست اتفاق بیفته و برعکس همه ی تغییرات بی خود و الکی رو قراره از خودم بتکونم. انقدر که برسم به دیوانه ترین فریدایی که هیچ کس تا حالا ندیده و نشنیده.

* هنوز باید یاد بگیرم که هیچوقت با زندگی درنیفتم و بگذارم راه خودش رو بره...