سماع گوش من نامت سماع هوش من جامت ... عمارت کن مرا آخر که ویرانم به جان تو

مسیر محل کارم طوریست که هر روز باید بزرگراه چمران را رو به بالا بروم و این یعنی هر روز کوه های البرز که این روزها همیشه رویش برف است را می بینم. بعد از بزرگراه همت وارد بزرگراه مدرس می شوم. نقطهای که من و خیلی آدمهای دیگری که تهران را تجربه کردهاند را به وجد میآورد.

و این خوبترش می کند که در تمام طول مسیر آهنگ هایی که حال آن روزم می طلبد را گوش می دهم. حالا این روزها که دارم "ملت عشق" می خوانم و هر روز از سر خیابان شمس تبریزی رد می شوم و دارد چهل سالم می شود، دلم آهنگ های قدیمی می خواهد و لطفا با شهرام ناظری و آلبوم شورانگیز بیشتر.

دیشب هم که تنگ در آغوش می فشردمش، دیدم که چقدر این حس و این شوریدگی را می خواستم و مثل بقیه ی شب های کنارش تا صبح، خواب و بیدار بودم از حجم همین شوریدگی...

سماع گوش من نامت سماع هوش من جامت ... عمارت کن مرا آخر که ویرانم به جان تو...