مرد بی وطن

امروز صبح رفت. راس رو می گم. رفت اون سر دنیا.

راس مدل دیگه ای از ارتباط داشتن با آدم ها رو یادم داد. از سیاه و سفید بودن هل م داد به سمت خاکستری بودن. اینکه به اصول و ارزش های خودم پایبند باشم و مدام رنگ آدم های اطرافم رو نگیرم. اینکه در برابر آدم ها و رفتارهای موقتی یا همیشگی شون واکنش نشون ندم. گاومیش هم اینو بهم می گفت ولی خودش بلد نبود. راس این رفتار رو توی خودش و زندگیش قشنگ و تمیز نشونم داد.

سختمه خودم رو سرزنش نکنم که چرا فلان کردم و چرا فلان نکردم و مدتی از زندگیم حذفش کردم. شادی و و رها بودن در اطرافش حس بی سابقه ای برام بود و هست و امیدوارم که باز هم پیش بیاد.

* مرد بی وطن اسم کتابی بود که داشت می خوند. مثل خودش. سرگردان و بی وطن.